بسیاری از مساجد کشور، اوایل انقلاب از نیروهای متعهد و فرهنگی بسیاری برخوردار بودند که به دلیل وقوع هشت سال جنگ تحمیلی، بسیاری از آنها در جبهه های دفاع و حماسه به شهادت رسیدند که این خود موجب افول فعالیت های فرهنگی در مساجد شد. یکی از این مساجد مسجد حجازی اهواز بود که با وقوع جنگ یک دوره افول را را پشت سر نهاد اما مجدد توسط طلبه ها و دانشجویان احیاء گردید.

داستان خواب و بیدار مسجد حجازی و کانون همیشه جاری چون کارون آن، یعنی کانون فاطمیون را به روایت حجج الاسلام سیدعلی جزایری، پشم فروش، محمد طاهر جزایری و کسایی مرور می کنیم. کانونی که توانست مساجد خفته شهر را بیدار و همه آنها را ذیل موسسه “طلایه داران ظهور” گرد آورد:

ایده ها

گام اول؛ تربیت ده بیست طلبه و دانشجو پای کار

اواخر دهه ۱۳۷۰ و اوایل دهه ۱۳۸۰ بود که با تشویق روحانیون برجسته شهر و فعالیت طلبه ها حلقه های تربیتی و مجموعه ای فرهنگی مجددا رونق گرفتند که مسجد حجازی هم از قافله عقب نماند. سال های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۵، کادر جدیدی وارد مسجد شد و فعالیت ها را دوباره از سر گرفت، از جمله حجت الاسلام سید علی جزایری که آن موقع دبیرستانی بودند و دوستان دیگر از جمله آقایان دهقانی، پشم فروش و رویگران.

حدود سال ۱۳۸۱، حاج آقا جزایری هم مدیر کانون فاطمیون بود و هم فرمانده پایگاه مسجد. در این دوره این دوستان شروع کردند به تربیت کادر؛ یعنی تربیت ده بیست تا طلبه و دانشجوی پاکار و فعال برای اجرای فعالیت های بزرگ تر و وسیع تر. ثمره این تلاش شد سی چهل نفر طلبه و تعداد زیادی دانشجو!

پنجاه پنجاه!

روند کار به این ترتیب بود که ابتدای هر سال تحصیلی برای جذب حدود سیصد چهارصد نفر از دانش آموزان دوره های راهنمایی و دبیرستان برنامه ریزی می کردیم. در بقیه سال، برنامه ها در جهت تثبیت و نگه داشت آنها بود. آنهایی که می ماندند را تا دبیرستان می کشاندیم و وارد فعالیت فرهنگی می شدند. ایده آل ما این بود که در این فرآیند نیروهای بیشتری ساخته سوند، اما به دلایلی ریزش داشتیم، طوری که فقط حدود نیمی از جذبی ها ماندگار می شدند، عده ای هم در طول مسیر می رفتند کنار.

یک جزیره بزرگ، یا چند جزیر کوچک اما مرتبط؟

هدفمان از همه فعالیت ها این بود که مسجدی زنده و پویا با ۵۰۰ جوان متعهد انقلابی داشته باشیم. ساله ای ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۷، نتیجه کادرسازی ما شد سی چهل روحانی، طلبه و دانشجو. اما دیدیم که مثلا در منطقه ما حدود ده هزار نوجوان دخترو پسر زندگی می کنند، در حالیکه ما فقط توانسته ایم ۳۰۰- ۴۰۰ نفر را سازماندهی کنیم.دیدیم در اهواز، فضای کار وسیع و تشنکی زیادی وجود دارد در حالی که ما کار را به یک مسجد محدود کرده ایم.

نهایتا نتیجه این شد که ادامه چنین روالی فایده ندارد و یک مسجد سیصد نفره نمی تواند تاثیر چندانی داشته باشد. از طرف دیگر توجه داشتیم که وقتی مجموعه بزرگ می شود باید مدیر قوی هم در رأس باشد، در حالی که یک مجموعه کوچکتر را می تواند با یک مدیر متوسط هم اداره کرد. با خودمان گفتیم که ما این همه طلبه در مسجد داریم، در حالی که خیلی از مساجد نیازمند امام جماعت و مبلغ هستند. نتیجه این شد که در مساجد مختلف گروههای کوچکتری داشته باشیم اما با تعداد پوشش بیبشتر.

لا أنا رجل! بل کانون کانون ها

افتادیم دنبال بررسی گسترش کار و مدل های توسعه تشکل های مسجدی؛ مثلا دیدم در بعضی مساجد با اینکه افراد تربیت می شوند اما وارد گود نمی شوند یا در همان مسجد می مانند که بمانند. یعنی مجموعه ای از مساجد و کانون ها به صورت جزایری که هیچ ارتباطی با هم ندارند و با اعلام أنا رجل هیچ کسی زیر بار نظر دیگری هم نمی رود، هر کدام برای خودش سازی می زند و هر کسی طرحی دارد.

از طرف دیگر دیدیم که اگر نیروها در یک جا تجمیع و متمرکز شود، به همه کار نمی رسد. اما اگر نیروها بین مساجد مختلف پخش شوند، افراد با صلاحیت مسئولیت یک مجموعه را گردن بگیرد، خود به خود هم از توانایی نیروها بهتر استفاده می شود و هم زیرمجموعه ها می توانند رشد کنند و به سطوح بالاتر برسند. برای همین مصمم شدیم که الگوی جدید طراحی کنیم تا در نهایت به الگوی فعلی رسیدیم:

کانون های مساجد مختلف برای خودشان مدیر باشند و فعالیت های خودشان را داشته باشند، در عین حال در یک طرح کلان تر با کانون های هم فکر به تربیت نیرو بپردازند. این ایده ما را به سمت تاسیس موسسه “طلایه داران ظهور” برای سامان دهی کانون های مسجد هم سو سوق داد.

مسجد خواب، مسجد بیدار

حدود سال ۱۳۸۶ بود که بر اساس الگو گشتیم و مساجد خوابیده و کم فعالیت را شناسایی کردیم. به عدد طلبه های تربیت شده در کانون فاطمیون، اینها را بین این مساجد پخش کردیم. از نظر ما کانون ها و پایگاههای بسیج ظرفیتی برای مساجد حساب می شوند. برای همین جاهایی که کانون و پایگاهشان غیر فعال بود، دوباره فعالش کردیم مثل کانون فاطمیون و ولیعصر گلستان. جاهایی هم که کانون و پایگاه بسیج نداشت رفتیم دنبال تاسیس از جمله کانون مسجد آیت الله اشرفی اصفهانی، مسجد زین العابدین ناصح، مسجد باهنر فرزانگان.. این گونه کم کم مساجد بیدار می شوند.

طلایه داران ظهور

بعد چند سال تلاش، سال ۱۳۸۷ – ۱۳۸۸ مجموعه کانون های این مساجد که باهم در ارتباط بودیم، به ثباتی رسیده بودند. دیگر توانمندی هایمان به حدی رسیده بود تا طرح های مشترکی را در وسعت بیشتر اجرا کنیم از جمله طرح انصارالمهدی.

اما این کار نیاز به یک هماهنگ کننده داشت. همین نیاز باعث شد که ایده تاسیس موسسه فرهنگی تربیتی جدی تر شود. تا اینکه در سال ۱۳۸۹، موسسه “طلایه دارن ظهور” رسما راه افتاد. در حال حاضر فعالیت های این موسسه و کانون های زیرمجموعه آن اوج پیدا کرده که تاسیس حوزه علمیه وابسته به کانون فاطمیون از جمله آنهاست.

منبع: نشریه کانون، شماره سوم، بهار ۹۲، صص ۳۲- ۳۱

بدون نظر

پاسخی بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

با ما در تماس باشید

توجه داشته باشید که جهت ارسال پیام به بخش‌های مورد نظر همراه با ضمیمه می‌توانید از فرم تماس با ما استفاده نمائید.


پل های ارتباطی:
۰۲۵۳۲۹۱۷۹۴۸ – ۰۳۱۵۵۵۷۱۰۹۵     
masjedideas[at]gmail[dot]com     
کانال تلگرام

ارسال کردن

کاری از "اتاق ایده پردازی فام"

با شناسه کاربری خود وارد شوید

یا    

مشخصات خود را فراموش کرده اید؟

Create Account