وقتی جمع های موفق مسجدی را می بینی از خود می پرسی این صفای خانه است که این چنین همه را گردهم جمع کرده است یا صفای دوستان مسجد که دل به یک دورهمی خدائی بسته اند؟ خلوص خانه خدا سرریز کرده است یا اخلاص دلهای حاضرین در مسجد؟  اهالی مسجد جوادالائمه، اخلاص را ویژگی کار در مسجد می دانند و باور دارند مسجد خانه ای است که اخلاص، اهالی اش را به همدیگر گره می زند و به خاطر همین است که کار در مسجد ماندگار است و اگر ما هم خلوص داشته باشیم چراغ مسجد هرگز خاموش نخواهد شد.

امیرحسین فردی را همه آنهایی که با مسجد جوادالائمه خاطره دارند می شناسند و خوب می دانند که مرحوم فردی بچه های مسجد را دور هم جمع کرد و با اخلاص بی مانندش، و کارهایی که هیچ گاه بی تشکیلات نبود توانست بچه های مسجد را  گردهم آورده و پاتوقی راه بیاندازد که هنوز هم پابرجاست:

استاد همه بچه های مسجد

امیرحسین فردی، یکی از چهره های معروف مسجد جوادالائمه بود، استاد همه بچه های مسجد که توانست جریان ادبی مسجد را راه اندازی کرده و شورای نویسندگان مسجد را تشکیل دهد. یکی از کارهای او در روزهای قبل از انقلاب برگزاری جلسات قصه خوانی بود. ایشان قصه ای کوتاه می خواند، بچه ها گوش می کردند و نتایج قصه ها و دیدگاههای خود را می نوشتند و در جلسه بعد به بهترین نتیجه جایزه داده می شد. او به این کار توجه می کرد و بچه ها هم جریان را جدی می گرفتند. بعضی وقتها بیشتر از ۱۵۰ تا ۱۶۰ نفر در مراسم قصه خوانی شرکت می کردند.

تولد “بچه های مسجد”

قصه نویسی در مسجد از سال ۵۸ شروع شد. در آن سال آقای فردی از دانش آموزان و جوانانی که آنجا می آمدند، تعدادی افراد زبده را انتخاب کرد تا جلسات قصه نویسی برگزار کنند. با وجود ریزش هایی که به طور طبیعی اتفاق می افتاد، از همان گروه اولیه قصه نویسی که همه هم دانش آموز بودند، در سال ۵۹ اولین کتاب مستقل با نام انتشارات مسجد جوادالائمه به نام “بچه های مسجد” چاپ شد. بچه های مسجد آغاز یک حرکتی ادبی بود که از مسجد جوادالائمه آغاز شد و همان حرکت بعدها توسط حوزه هنری ادامه یافت. این ثمره جلسات قصه نویسی بود که حدود ۲۰ سال هر دوشنبه شب در مسجد تشکیل می شد.

گل های سرسبد شورای نویسندگی

همانطور که جلسات قصه نویسی ادامه می یافت در میانه روزهای دفاع و حماسه، سه گل سرسبد شورای نویسندگان، شربت شهادت نوشیدند.”حبیب الله غنی پور”،که در صف اول قصه نویسی مسجد بود و بعدها جشنواره کتاب سال به نام او مزین گردید،”حسن جعفربیگلو” که آثارش در جنگ سوره چاپ گشت و در سال ۶۷ در لشکر حضرت رسول(ص) و در ماههای آخر جنگ به شهادت رسید. همچنین شهید “رضا کیانی” که از کم سن و سالهای مسجد و شاگرد حبیب الله غنی پور بود و همچون استاد خود به قافله شهدا پیوست.

تاریخ بلند افتخارات مسجد

در شورای نویسندگان مسجد، می توانستی هم جوانان را ببینی، هم نوجوانانی که آرام آرام از جاهای دیگر به مسجد آمده بودند. جوانانی همچون احمد غلامی، ناصر نادری، مهرداد غفارزاده، محمد شجاعی، مصطفی خرامان و…که از قدیمی ترهای مسجد بودند. بعدها نوجوانانی همچون شهرام شفیعی، خسروباباخانی، احمد دهقان، ابراهیم زاهدی و محمدعلی قربانی هم به این جمع اضافه شدند که هر کدام کولباری از کتاب داشتند و شاید مجموع آثارشان به ۲۰۰ جلد برسد.

افتخارات شورای نویسندگی مسجد تاریخی بلند دارد که آن را الگو و نمادی برای مساجد دیگر کرده است: کتاب سال جمهوری اسلامی، حضور در رقابت های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، نشریات سروش، کنگره دفاع مقدس و بنیاد حفظ آثار از این جمله هستند که همگی شایسته تقدیر قرار گرفتند.

کار تخصصی در حوزه ادبیات

در شورای نویسندگی کار به شدت تخصصی بود و بچه ها کتاب های ترجمه شده خارجی را هم مطالعه می کردند. کتابخانه مسجد هم دو قسمت عمومی و تخصصص داشت و بسیار غنی بود . غالبا بچه های مسجد حق التالیف هایشان را کتاب تهیه کرده و به کتابخانه مسجد هدیه می کردند. با اینکه جلسات اختیاری بود اما بچه ها در حوزه تخصصی وارد شده و با کمک آقای فردی رفع ابهام می کردند و اگر این جلسات ادامه یافت به دلیل بزرگی و سعه صدری بود که در آقای فردی وجود داشت.

حساب و کتاب مسجد با خداست

شاید از خود بپرسیم که چطور این کار داوم آورد؟ اولین نکته این است اخلاصی که در مسجد وجود دارد جای دیگر نیست. درواقع مسجد خانه خداست و حساب و کتاب با خود خداست. در بحث مادی باید از جیبت خرج کنی و از مسجد چیزی به تو نمی رسد. خلوصی که در مسجد وجود دارد باعث می شود چنین حرکت ها و فعالیت هایی صورت بگیرد.

نکته دیگر اینکه با وجود حضور بسیاری از بچه ها در جبهه، این جلسات همیشه تشکیل می شد ولی حاضرین ۳ یا ۴ نفر بیشتر نباشند. آقای فردی همیشه این چراغ را روشن نگه داشتند و جاذبه ای که ایشان داشت باعث می شد بچه ها تحت تاثیر ایشان قرار بگیرند و با سعه صدری که داشتند افراد زیر یک سقف جمع بشوند. رابطه عاطفی بین بچه ها باعث شده بود حین کار شدیدترین نقدها وارد شود اما در پایان با خوردن یک چای همه چیز فراموش شود.

توصیه ای از مرحوم فردی

«هرگز دچار یأس نشوید؛ نباید ناامید شد. اگر می‏ خوا هید در این عرصه کار کنید، باید مشکلات را تحمل کنید؛ جنس کار، همین است و بخشی از کار، تحمل مشکلات است. قرار نیست که ما مدیریت کنیم. ما می ‏خواهیم کار کنیم. بنده از آن نوع آدم‏هایی هستم که به هیچ وجه، پا پس نمی‏ کشم و هر چه مشکلات بیشتر باشد، لذت کار بیشتر است. شما که بهتر می ‏دانید؛ ما مأمور به تکلیف هستیم».

منبع: نشریه مسجد ما، شماره ۵

بدون نظر

پاسخی بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

با ما در تماس باشید

توجه داشته باشید که جهت ارسال پیام به بخش‌های مورد نظر همراه با ضمیمه می‌توانید از فرم تماس با ما استفاده نمائید.


پل های ارتباطی:
۰۲۵۳۲۹۱۷۹۴۸ – ۰۳۱۵۵۵۷۱۰۹۵     
masjedideas[at]gmail[dot]com     
کانال تلگرام

ارسال کردن

کاری از "اتاق ایده پردازی فام"

با شناسه کاربری خود وارد شوید

یا    

مشخصات خود را فراموش کرده اید؟

Create Account