خانه تکانی دل

وقت هایی هست که در ثانیه شمار هیچ ساعتی نیامده و هیچ تقویمی آن را ثبت نکرده است، وقت هایی از جنس خانه تکانی دل، که تا سر می رسد به شور و هیاهو می افتی و می خواهی زودتر وقت دلت را تنظیم کنی تا مبادا از قرار مهمانی جا بمانی. اعتکاف رمضان هم از آن وقتهاست که شاید کمتر بدان توجه کرده ایم اما روایات آن را بهترین و پرسفارش ترین سنت پیامبر دانسته اند، که چون وقتش می رسید آستین همت بالا می زد و دامن خدمت بر کمر، تا سجاده نشین کوی دوست باشد.

داستان آمدن اعتکاف به مساجد در دو دهه اخیر، قصه هایی است که شنیدنش را باید غنیمت جست چرا که قصه رحمتی است که فرش راه آمدنمان به قرار دل شده است. ابتدای شهر کاشان، در خَم بلوار قطب راوندی، خیابان شهید بدیعی، مسجدی هست که قصه متفاوتی برای اعتکاف دارد. مسجدی در حاشیه شهر که امروز یکی از بزرگترین میزبانان معتکفین شهر شده است. قصه این مهمانی پرشور را بروایت خادم مسجد، حاج علی بدیعی دنبال می کنیم:

ایده ها

به ساعت میهمانی رسیدیم

۱۰ سال پیش هنوز بنای مسجد ام البنین(س) تمام نشده بود. ۱۵روز مانده بود تا مراسم اعتکاف رجبیه. جرقه ای در ذهنم خورد که امسال در مسجد اعتکاف برگزار کنیم. به ستاد اعتکاف شهر اعلام کردیم می خواهیم برای اعتکاف همکاری کنیم. آمدند دیدند و قرار شد ۴۰ نفر معتکف معرفی کنند. هنوز جلوی مسجد آماده نبود، پنجره ها نصب نشده و کف پر از خاک و ماسه بود. با معمار که صحبت کردیم گفت یک ماه کار دارد. گفتیم می خواهیم ۱۲ روزه آماده شود. گفت سخت است اما شدنی است.

چند نفر شدیم و صبح تا شب ۱۲ ساعته کار کردیم. به همه گفتیم بیایند کمک و هر کس یک ساعتی قبول می کرد و اینطور زمان ها جفت و جور می شد. در مدت ۷ روز سقف مسجد را زدیم. پنجره ها را هم دادیم بسازند اگر نشد نایلون بزنیم. جوشکاری آمد گفت من تمام کار پنجره را می کنم. در کوچه مقابل مسجد کار خود را انجام داد.

ظهر روزی که قرار بود نیمه شب معتکف ها بیایند و مستقر شوند مسئول ستاد آمد دید هنوز وسط مسجد پر از خاک است. گفت چرا اینطوری است؟ چرا با آبروی ما بازی می کنید؟ گفتم آبروی که؟گفتم شما بگویید معتکفین ۸ شب به بعد بیایند. گفت اینجا؟ گفتم بله. اما با حالت قهر رفت. همه آمدند، کولر گذاشتیم، پایه ها و کف هنوز خیس بود و لذا مسجد خنک بود. ماسه را ریختیم کف مسجد و شمشه کشیدیم و آب بستیم و کوبیدیم تا صاف شد و دو ساعته کف تمام شد.

فرش نداشتیم رفتیم کارخانه برادرم، رفتم و یک ماشین فرش گرفتم. زیر فرش ها نایلون گرفتیم و بعد پهن کردیم کف مسجد. جالب این بود که آن شب همان ساعت مسجد آماده شد. چون دیوارها خیس بود، معتکف ها بیشتر دوست داشتند این طرف مسجد که نیمه کاره بود باشند. اینطور اعتکاف را شروع کردیم و آن سال اعتکاف خوبی برگزار شد.

photo_2016-07-06_18-16-38

نذر کردیم اعتکاف را رایگان برگزار کنیم

این که چرا مراسم اعتکاف مسجد معروف شد دلیلی دارد. حقیقتا نذری کردم و گفتم اگر مسجد تا ۱۲ روز دیگر آماده شود اینها که می آیند اعتکاف، رایگان باشد. مسئولین ستاد گفتند ما هزینه گرفته ایم، گفتیم باید پس بدهید. آنها اصرار و ما انکار ولی پول به معتکفین برگشت.

 سال بعد گفتیم مایلیم اعتکاف رایگان باشد، چون از ابتدا رایگان بود و من اصرار داشتم اما سازمان تبلیغات مخالف بود، قبول کردیم هزینه را نصفه بگیریم اما همان را هم برای خودشان هزینه کردیم، پتو خریدیم تا دیگر پتو نیاورند. قرآن ها و ادعیه ها را یکدست کردیم و کیفیت مراسم را بالا بردیم. اینگونه مراسم با استقبال روبه رو شد و جا افتاد.

از همان اول اعتکاف مسجد ویژه بانوان بود

از ابتدا اعتکاف های مسجد، اعتکاف زنانه بود. این هم قصه ای داشت. همان سال، مسجد الحسین کاشان مراسم اعتکاف بانوان داشتند. که بعدا فهمیدیم مخالفت شده و اجازه نداده بودند مراسم برگزار شود. داستان را که فهمیدیم قبول کردیم اعتکاف بانوان برگزار کنیم. آن سال همه آن معتکفین مهمان ما شدند. از آن سال به بعد هر سال معتکفین مسجد بانوان هستند.

حکمت دوری مسجد از شهر

اینجا مسجد جامع نبود اما خوب که بررسی کردیم دیدم مسجد جامع چند حالت دارد. اولا باید به لحاظ جمعیتی معروف باشد و مورد توجه باشد و لذا جامع محسوب می شود. دوم اینکه در محدوده محله ای باشد که از شهر فاصله داشته یا جدا باشد و لذا بدان جامع هم اطلاق می شد. فاصله مسجد از شهر و تک بودنش در منطقه باعث شد برای اعتکاف مخالفتی پیش نیاید به خصوص که حضرت آقا  بعدها سفارش کردند حتی مساجد دانشگاه هم باید اعتکاف داشته باشد.

محرم کوی دوست شو

دلیل دیگر اینکه سال بعد گفتیم هر کس با لباس احرام بیاید اعتکاف رایگان است. این بود که گفتیم همه یکدست باشند. لباس های یکدست سفید معنا و صفای خاصی دارد. بانوان خیلی دوست داشتند. بعضی داشتند و بعضی نه. لباس ها جور شد. معتقد بودیم برای بانوان اگر در برنامه ها آزادی باشد واقعا بدان سوق دارند و مشارکت می کنند. برای سال بعد هم تصمیم داریم ساک مخصوص، چادر سفید و بالش داشته باشیم.

آداب مهمانی را  از قبل بدانیم

معتقد بودیم باید زودتر ثبت نام شروع شود و قبل اعتکاف جلسه آمادگی برای اعتکاف برگزار شود. با یک سخنران خوب جلسه را برگزار کردیم که جلسه شلوغی شد و حال و هوای متفاوتی برای آمدن ایجاد شد. در این زمینه که دنبال ایده ها بودیم کمی از مساجد دیگر منزوی شدیم اما معتقد بودیم آنجا که مردم از ایده ها استقبال می کنند باید ساختارها را کنار گذاشت. جلسه آمادگی باید باشد تا احکام و آداب را بدانند چون دیگر روز اول اعتکاف تا بیایند آداب را بگویند فرصت خیلی از اعمال گذشته است.

هزینه های مراسم را با ظرافت های هنری پایین آوردیم

با اقداماتی هزینه های مراسم را کاهش دادیم. آب میوه ها را داخل جام ریختیم و با میوه های تقسیم شده تزیین کردیم که هم زیبایی داشت هم هزینه ها را کاهش می داد. ظاهرا تجملی بود اما واقعا دین، دین زیبایی هاست و توانسته بودیم هزینه میوه را تا یک سوم پایین بیاوریم. به جای بقیه پول میوه، جام بلور زیبا و ارزان خریدیم. هر یک دانه میوه برای سه یا چهار نفر استفاده می شد و اسراف هم نمی شد.

برای جمع آوری نذورات برنامه ریختیم

وقت اعتکاف که می شد گاه در وسط روز نذوراتی می رسید که با توجه به اینکه باید افطاری و سحری سبک و ساده باشد، کار سنگین و سخت می شد. لذا تصمیم گرفتیم قبل اعتکاف یک برنامه بریزیم و تمامی نذورات را از قبل در این برنامه بچینیم. از بانیان خواستیم هزینه ها را به ما بدهند و ما خودمان غذا، پذیرائی و وسایل نذری را تهیه می کردیم.

در جذب بانیان و خیرین باید سیاست داشت نه زرنگی

photo_2016-07-06_18-17-10

در جذب ها و گردش سرمایه ها باید سیاست داشت نه زرنگی. بانی ها را باید با شیوه خاص جذب کرد. گاهی چون برنامه ها جذاب است خودشان دوست دارند می آیند کمک می کنند. برای گرفتن کمک ابتدا سراغ آدم ها نمی رویم اجازه می دهیم اول آنها جذب شوند، تشنه شوند و بعد آنها را در کار سهیم می کنیم. کسانی را داشته ایم که اصلا اهل کار خیر نبوده اند که کمک کنند اما وقتی برنامه ها را دیده اند خودشان خواسته اند کمک کنند. همان هایی که خیلی ها را بر می گردانند اگر درخواست نشود خودشان تشنه کار می شوند.

قصه نان سنگک سفارشی

در رابطه با اعتکاف، یک ماجرایی داشتیم، یک پیرمردی هر سال نان سنگگ می گرفت برای خانمش چون همسرش فقط فلان نان را از فلان جا می گرفت. گفتیم خوب بقیه هم هستند درست نیست و روزه دارند شاید بخواهند. به او گفتیم فلانی شما سه روز می آیی تا اینجا و سخت است. گفت همسر من فقط این نان سنگگ را می خورد. گفتم شما که سه روز می آیی به شاطرت بگو ۵۰ تا نان می خواهی و  برای هر روز بگیر.  یک شب به همه نان بده تا آنها هم بخورند. ما هم به بقیه شاطرها می گوییم. پیرمرد هم خیلی دوست داشت و خوشش آمد رفت و پیگیری کرد.

بدون نظر

پاسخی بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

با ما در تماس باشید

توجه داشته باشید که جهت ارسال پیام به بخش‌های مورد نظر همراه با ضمیمه می‌توانید از فرم تماس با ما استفاده نمائید.


پل های ارتباطی:
۰۲۵۳۲۹۱۷۹۴۸ – ۰۳۱۵۵۵۷۱۰۹۵     
masjedideas[at]gmail[dot]com     
کانال تلگرام

ارسال کردن

کاری از "اتاق ایده پردازی فام"

با شناسه کاربری خود وارد شوید

یا    

مشخصات خود را فراموش کرده اید؟